Wymagania dotyczące zdjęcia do wizy Schengen: jedna specyfikacja 35 x 45mm dla 27 krajów

Najważniejszy praktycznie fakt o zdjęciu do Schengen, którego strony konsulatów rzadko mówią wprost: nie potrzeba osobnego zdjęcia „francuskiego” i „niemieckiego”. Kadr 35 x 45mm, głowa 32–36mm, jasne tło i sześciomiesięczne okno ważności są identyczne, niezależnie czy składa się wniosek w Paryżu, Berlinie, Rzymie, Madrycie czy Lublanie.

To dlatego, że ten format nie jest wynalazkiem Schengen. Odwołuje się do Dokumentu ICAO 9303, międzynarodowego standardu dokumentów podróży odczytywanych maszynowo — stąd ten sam prostokąt pojawia się w wymaganiach Wielkiej Brytanii, Australii i Indii opisanych na sąsiednich stronach. Schengen przyjęło standard zamiast tworzyć własny.

W praktyce oznacza to, że pasek czterech zgodnych fotografii wystarczy na wniosek teraz i kolejny za rok bez ponownej wizyty, o ile nie minęło sześć miesięcy i wciąż wygląda się jak na zdjęciu.

Trzydzieści dwa do trzydziestu sześciu milimetrów od brody do czubka głowy w kadrze wysokim na czterdzieści pięć milimetrów. W proporcjach to około siedemdziesiąt do osiemdziesięciu procent wysokości przeznaczone dla twarzy — i jest to wymóg ciaśniejszy, niż brzmi.

Zdjęcia robione „z marszu” prawie zawsze wypadają za nisko. Ujęcie, na którym widać ramiona i kawałek pomieszczenia za osobą, daje głowę zajmującą może połowę kadru, a próba skadrowania, by poprawić proporcję, kończy się brakiem pikseli lub ucięciem czubka. To właśnie czubek jest najczęściej pomijany: pomiar biegnie do wierzchołka głowy, nie do linii włosów ani brwi.

Oba boki twarzy muszą być widoczne, a głowa wycentrowana i ustawiona na wprost aparatu. Trzy czwarte profilu, korzystne w portrecie, usuwa jeden bok twarzy z kadru — a fotografia biometryczna nie jest portretem.

Okulary są wykluczone ze zdjęć biometrycznych w Europie od 2015 r. Wcześniej dopuszczano je pod warunkiem wyraźnie widocznych oczu, co w praktyce oznaczało długie spory przy okienku, czy dany refleks „zasłania” oko.

Całkowite zniesienie okularów zamknęło ten spór, a przy okazji służy systemom dopasowywania twarzy, które czytają te fotografie na granicach. Oprawki zasłaniają okolice oczu, które algorytmy najsilniej ważą, a szkła wprowadzają załamania przesuwające pozorne położenie cech.

Jeśli na co dzień nosi się okulary, należy zdjąć je do zdjęcia i spodziewać się konieczności zdjęcia ich ponownie przy bramkach automatycznych. Rozpoznawalność pozostaje pełna — o to chodzi.

Specyfikacja jest wspólna, ale okienko już nie. Poszczególne konsulaty i centra składania wniosków działające w ich imieniu stosują te same zasady z różną surowością, a niektóre publikują dodatkowe wskazówki co do odcienia tła — najczęściej zalecana jest jasna szarość, która fotograficznie jest pewniejsza niż czysta biel, mająca tendencję do przepaleń i utraty konturu jasnych włosów.

Niektóre centra preferują też odbitki na papierze fotograficznym zamiast wydruków z drukarki biurowej i odrzucą atramentowy wydruk z widocznym rastrem. To nie przeczy standardowi; to standard egzekwowany przez kogoś, kto patrzy uważnie.

Proszę zabrać więcej odbitek, niż potrzeba, i sprawdzić stronę konkretnego centrum przed wizytą. Zasady będą zgodne z tym opisem; czasem różni się „obsługa wokół nich”.

Nie może go wygenerować. Fotografia wizowa to biometryczny zapis prawdziwej twarzy, a model obrazowy poproszony o „wiarygodną osobę” zwróci kogoś, kto nigdy nie istniał. Złożenie tego w konsulacie to oszustwo, a fakt, że kilka serwisów pozycjonuje się na te frazy, oferując dokładnie to, nie czyni z tego usługi, którą warto budować.

Może pomóc w technicznych krokach wokół prawdziwego zdjęcia. Kadrowanie do proporcji 35:45 z głową na właściwej wysokości to dokładnie zadanie dla kadrowania, a zmiana rozmiaru do wymagań pikselowych portalu to zadanie dla resizera — oba narzędzia działają w przeglądarce, bez wysyłania twarzy na serwer.

Do wszystkiego, co nie jest dokumentem tożsamości — nagłówek bloga podróżniczego, ilustracja planu wyjazdu, obraz w stylu stockowym, który normalnie trzeba by licencjonować — LaFoto generuje oryginalne obrazy z opisu tekstowego, bez ograniczeń, jakie narzuca konsulat.