Eisen Schengenvisumfoto: één specificatie van 35 x 45mm voor 27 landen

Het meest praktische aan een Schengenfoto is iets wat consulaire pagina’s zelden expliciet zeggen: u hebt geen aparte Franse en Duitse foto nodig. Het 35 x 45mm kader, het 32–36mm hoofd, de lichte achtergrond en het zesmaandenvenster voor actualiteit zijn hetzelfde, of u nu via Parijs, Berlijn, Rome, Madrid of Ljubljana aanvraagt.

Dat komt doordat het formaat geen Schengen-uitvinding is. Het volgt ICAO Document 9303, de internationale standaard voor machineleesbare reisdocumenten, waardoor dezelfde rechthoek ook terugkomt in de Britse, Australische en Indiase eisen op de aangrenzende pagina’s van deze site. Schengen heeft de standaard overgenomen in plaats van er zelf één te schrijven.

Het gevolg voor uw planning: een strip van vier conforme foto’s dekt een visumaanvraag nu én een volgende volgend jaar, zonder tweede gang naar de studio, mits de zes maanden nog niet verstreken zijn en u nog op de persoon op de foto lijkt.

Tweeëndertig tot zesendertig millimeter van kin tot kruin, in een kader van vijfenveertig millimeter hoog. Als verhouding is dat ruwweg zeventig tot tachtig procent van de hoogte voor het gezicht, en die marge is strenger dan ze klinkt.

Snel genomen foto’s falen bijna altijd aan de lage kant. Een beeld met schouders en wat kamer erachter zet het hoofd op misschien de helft van het kader; na het inzoomen om de verhouding te herstellen ontbreken pixels of wordt de kruin afgesneden. De kruin is de rand die mensen vergeten: de meting loopt tot de bovenkant van het hoofd, niet tot de haarlijn of wenkbrauwen.

Beide gezichtsranden moeten zichtbaar zijn en het hoofd moet gecentreerd en recht naar de camera staan. Een driekwart draai die in een portret flatteert, haalt één gezichtshelft uit het kader — en een biometrische foto is geen portret.

Brillen zijn sinds 2015 uitgesloten van Europese biometrische foto’s. Eerder waren ze toegestaan zolang de ogen duidelijk zichtbaar waren, wat in de praktijk aan elke balie een discussie opleverde of een bepaalde reflectie een oog al dan niet afdekte.

Door brillen geheel te verwijderen is die discussie beëindigd, en het helpt ook de gezichtsherkenningssystemen die deze foto’s aan de grens lezen. Monturen bedekken het gebied rond het oog dat de algoritmen het zwaarst meewegen, en lenzen veroorzaken breking die de schijnbare positie van kenmerken verschuift.

Draagt u dagelijks een bril, doe die dan af voor de foto en reken erop dat u die ook bij geautomatiseerde grenspoorten afzet. U blijft uitstekend herkenbaar — dat is het doel.

De specificatie is gedeeld, de balie niet. Losse consulaten en de visumaanvraagcentra die voor hen optreden, passen dezelfde regels met uiteenlopende strengheid toe en publiceren soms extra aanwijzingen over de achtergrondtint — lichtgrijs is de gebruikelijke aanbeveling en fotografeert betrouwbaarder dan zuiver wit, dat kan uitbijten en de omtrek van licht haar doet verdwijnen.

Sommige centra geven ook de voorkeur aan foto’s op fotopapier boven een print van een kantoormachine, en wijzen een inkjetprint met zichtbaar raster af. Dat spreekt de standaard niet tegen; het ís de standaard, streng bekeken door iemand die oplet.

Neem meer afdrukken mee dan u nodig hebt en controleer de pagina van het specifieke centrum vóórdat u naar de afspraak reist. De regels komen overeen met wat hier staat; het huishoudelijke eromheen wijkt soms af.

Een foto genereren kan niet. Een visumfoto is een biometrische registratie van een echt gezicht; een beeldmodel dat om een plausibel persoon wordt gevraagd, levert iemand op die nooit heeft bestaan. Dat bij een consulaat indienen is fraude, en het feit dat meerdere sites hierop ranken door precies dat aan te bieden, maakt het nog geen dienst die het bouwen waard is.

Wel kan de site helpen met de mechanische stappen rond een echte foto. Bijsnijden naar de 35:45-verhouding met het hoofd op de juiste hoogte is precies waar een cropper voor is; schalen naar de pixeleis van een portaal is precies waar een resizer voor is — en beide draaien in de browser, zonder uw gezicht naar een server te uploaden.

Voor alles wat geen identiteitsdocument is — een header voor een reisblog, een illustratie voor een reisplanning, een stock-achtig beeld dat u anders zou licentiëren — genereert LaFoto originele beelden op basis van een beschrijving, zonder de beperkingen die een consulaat oplegt.